ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΟ BREXIT...

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016 11:22 μμ

Πώς μπορούν τα πράγματα να πάνε καλά, για τα Εγγλεζάκια

Man looking into the sea.jpg

1. Η Αγγλία, στα παζάρια με ΕΕ, καταφέρνει να διατηρήσει ελεύθερη πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ, π.χ. με προνομιακή προσχώρηση της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου EFTA (διαφορετικά, η Γερμανία θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα νέες αγορές για 89 δις εξαγωγών της στη Μ.Βρετανία)


2. Αυτό σημαίνει ότι το City παραμένει ως "παγκόσμιο οικονομικό κέντρο-δίοδος στην ΕΕ και τον κόσμο"


3. Λόγω αυτής της επιτυχίας των Άγγλων, κι άλλες χώρες λένε "θέλω κι εγώ". Ανεξέλεγκτες τάσεις "απο-ευρωποίησης" και διάσπασης ταλανίζουν όλη την Ευρώπη, που αναγκάζεται να μετατραπεί σε δι-ζωνική Ένωση: σκληρός "γερμανόφωνος" πυρήνας ΚΑΙ χαλαρή υπερχρεωμένη περιφέρεια. 


4. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί παραχωρούν αρμοδιότητες στα Κράτη, και "αφυδατώνονται". Η Γερμανία γίνεται εσωστρεφής. Πιθανώς το αξιόχρεο του ESM και άλλων χωρών (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) μειώνεται, τα επιτόκια δανεισμού τους ανεβαίνουν. Αποτέλεσμα: η ευρωπαϊκή ανάπτυξη καταρρέει. Ξεσπούν νεες κρίσεις χρέους (Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία)


5. Η Αγγλία, λόγω της ευρωπαϊκής αναταραχής/διζωνικότητας, πλασάρεται ως "ο ασφαλής παγκόσμιος προορισμός επενδυτικών κεφαλαίων", και γνωρίζει περίοδο άνθισης


6. Στις Γερμανικές εθνικές εκλογές του 2022, βγαίνει πρώτος ένας τύπος με "παράξενο μουστάκι", πού κάτι μας θυμίζει από το παρελθόν...


ΟΛΑ θα εξαρτηθούν από τα παζάρια Αγγλίας-ΕΕ: αν κρίνω από τα πρώτα δείγματα, θα πόνταρα τα λεφτά μου στους μεθοδικούς Εγγλέζους. Δεν βιάζονται, ενώ αντίθετα οι Ευρωπαίοι έδειξαν (δηλώσεις Σούλτς-Γιούνγκερ) ότι βιάζονται του σκοτωμού... Στα παζάρια, όποιος έχει πολλά να χάσει, και δείχνει να βιάζεται, συνήθως στο τέλος "κατεβάζει τα παντελόνια του"...


Διάλογος με τη ΜΑΓΔΑ για την Ανάσταση: "Εγώ πιστεύω στην..."

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016 7:47 μμ

crucified_jesus__the_face_by_devcager.jpg

- ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ, μου είχε πει κάποια γνωστή μου, η Μάγδα, που δεν πολυπήγαινε εκκλησία.

- Δηλαδή? ρωτάω
- Ο Χριστός είπε ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Εκεί πρέπει να ψάξουμε: να αναγεννηθούμε εσωτερικά, να συνδεθούμε μυστικά με τον κάθε άνθρωπο, να ανακαλύψουμε την εσωτερική μας αγάπη, να αγαπήσουμε πρώτα τον εαυτό μας κι έτσι να αγαπήσουμε τους άλλους έπειτα.

Επειδή έχω έναν αυτόματο "μετρητή εσωτερικότητας" που χτυπάει "κόκκινο" μόλις ακούω τέτοιες "ενδοσκοπικές ή νεο-πατερικές σοφίες", επέμεινα:

- Κοίτα Μάγδα, της λέω, εγώ μπορεί να είμαι Χριστιανός αλλά είμαι και ΥΛΙΣΤΗΣ στο έπακρο!
- Τί εννοείς? μου λέει με έκπληξη
- Αγαπάω το τομάρι μου, το ΥΛΙΚΟ μου τομάρι. Και γι'αυτό θέλω να φροντίσω ώστε να ζήσω για πάντα. Με το σώμα μου ακέραιο.
- Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με όσα είπε ο Χριστός, δηλ. να μην θησαυρίζουμε αγαθά στον κόσμο?
- Το αντίθετο! απάντησα. Αγαπάω το τομάρι μου, όχι ως δικό μου τομάρι αλλά ως "δώρο Θεού". Και επειδή γουστάρω να ζήσω για πάντα, δεν θέλω να προσκοληθώ στην ύλη που έχει μέσα της το θάνατο, δηλ. στους "θησαυρούς του κόσμου". Θέλω "αθάνατη ύλη": από αυτή δώσε μου να φάω, όση αντέχω.
- Και η αγάπη, πού ταιριάζει σ' αυτά που μου λες? ρώτησε η Μάγδα
- ΜΟΝΟ εκεί ταιριάζει. ΑΝ το σώμα μου πεθάνει, αν ο Δημήτρης ως "Δημήτρης" πεθάνει, αν ΟΛΟΙ μας πεθάνουμε, αν ΟΛΟΣ ο ΥΛΙΚΟΣ κόσμος ήταν ένα λάθος που γλύστρησε στο θάνατο, τότε καμία αγάπη ή θυσία δεν έχουν νόημα στον κόσμο
- Η εσωτερική αναγέννηση νομίζω πως μετράει περισσότερο από την αθανασία της ύλης, αντέτεινε η Μάγδα
- Χωρίς αθάνατη ύλη, όσο κι αν αναγεννηθείς, στο τέλος θα πεθάνεις. ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ! Κι εγώ κι εσύ, και όλοι. Αν ο Χριστός ΔΕΝ αναστήθηκε σωματικά, τότε όσες αγάπες και θυσίες κι αν δίδαξε είναι όλες για τα σκουπίδια. Μου χάρισε ένα σώμα, υλικό. Αν μου το χάρισε, με σκοπό να ζήσω για 70-80 χρόνια στην αγωνία του επικείμενου θανάτου μου, καλύτερα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα από τώρα.
- Άρα πώς αναγεννιέται ο Χριστός? επέμεινε η Μάγδα.
- Ο Χριστός ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ, δεν αναγεννήθηκε. Το υλικό σώμα του, αφού το προσέλαβε, το έκανε αθάνατο. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ συνέβη αυτό, επειδή ξέρει ότι είμαι 100% υλιστής, μου έδωσε ελπίδα. Μου λέει: "φάε το σώμα μου, και θα γίνεις κι εσύ αθάνατος" αλλοιώς θα πεθάνεις.

Η Μάγδα σκέφτηκε για 2-3 λεπτά, και είπε στο τέλος

- ΟΜΩΣ, ούτως ή άλλως θα πεθάνεις, μετά από 70-80 χρόνια ζωής. Έτσι δεν είναι? Άρα πού πήγε η "υλική τροφή αθανασίας"?
- Δεν μου λες, Μάγδα? Αν ζούσα από τώρα για πάντα, τρώγοντας "Χριστό", ΕΣΥ θα αναγκαζόσουν να πιστέψεις στο Χριστό επειδή ο Δημήτρης "βρήκε το χάπι της αθανασίας" ?
- Εννοείται!
- Επίσης, αν ζούσα από τώρα για πάντα, ενώ όσοι δεν πίστεψαν/έφαγαν θα πέθαιναν, δεν θα αισθανόμουν εγώ σαν "αθάνατος υπεράνθρωπος", κάτι σαν "Χριστιανός βρυκόλακας ή Highlander"? Δεν θα έπαιρναν τα μυαλά μου αέρα?
- Μάλλον...
- Άρα, ούτε εγώ μπορώ να ζήσω με το παρόν θνητό μου σώμα, για πάντα, σ'έναν κόσμο όπου όλοι οι "μη-πιστεύσαντες" πεθαίνουν, και η ύλη φθείρεται. 
- Επομένως? ρώτησε η Μάγδα με προσδοκία
- Επομένως, εγώ έχω θέση στην υλική αθανασία ΜΟΝΟ σε έναν κόσμο υλικά αθάνατο. Αυτή είναι η μέλλουσα Βασιλεία. ΕΚΕΙ, όλοι θα είμαστε παρόντες. ΑΛΛΑ μόνο όσοι πιστεύουν στο Θεό θα είναι ζωντανοί, γιατί θα είναι καλωδιωμένοι με την πηγή της ζωής, το Θεό. Οι υπόλοιποι, απλά θα υπάρχουν, κάτω από το μόνιμο άγχος και βάρος των αμαρτιών τους. Ο γκρινιάρης θα είιναι αθεράπευτα-απόλυτα-αιώνια γκρινιάρης. Ο φθονερός το ίδιο. Αυτοί δεν θα έχουν ησυχία πουθενά, θα μισούν ακόμα και το Θεό γιατί δεν θα τον αντέχουν, θα τον βρίζουν, θα τον περιφρονούν. Θα είναι χειρότερα από νεκροί: αλύτρωτα υποχείρια των παθών τους.
- Και η "εντός μας Βασιλεία, από τώρα" ποιά είναι?
- Είναι η "από τώρα" θεραπεία των παθών μας και εξάσκηση της αγάπης σε Θεό και ανθρώπους: ό,τι πάθη δεν θεραπεύσεις, τα παίρνεις μαζί σου μετά θάνατον. Και θα ζεις με αυτά, για πάντα!

Η Μάγδα είχε ένα ακόμα ερώτημα.

- Όμως, είναι παράδοξο όλο αυτό το περί "θεότητας και ανάστασης του Χριστού". Δώσε μου μια απόδειξη ότι ήταν Θεός, ότι Αναστήθηκε.

Σκέφτηκα για λίγο. Απόδειξη... χμμμμμ....

- Μάγδα, αν ήσουν ΕΣΥ επάνω στο σταυρό, προδομένη από όλους και εγκαταλελειμμένη, μετά από τόσες θεραπείες και καλά που είχες κάνει για τον κόσμο, μέσα σε αφόρητο πόνο, θα είχες μέσα σου κάποια συμπόνοια για τους σταυρωτές σου? Θα τους δικαιολογούσες? 
- ΟΧΙ ! Το αντίθετο. Θα τους καταριόμουν.
- ΝΑ η απόδειξή σου: στο "πάτερ άφες αυτοίς..." του Χριστού, ΕΠΑΝΩ στο σταυρό. Τη στιγμή που η θνητή ύπαρξη εκμηδενίζεται, μόνο ένας Θεός μπορεί να ξεπεράσει τους θνητούς νόμους της Βιολογίας, "αυτοσυντήρηση, δράση-αντίδραση" και να ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ τους σταυρωτές του, χωρίς αντάλλαγμα. Εκεί η αγάπη γίνεται ΑΠΕΙΡΗ γιατί δεν την νοιάζει ο θάνατος, τον ξεπερνάει. Και μόνο ο Θεός είναι ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΑΠΗ.



Είχα κακομάθει στο FACEBOOK...

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016 11:13 πμ

identity2.jpg

... έκανες ένα σχόλιο κάπου στο Facebook, και σε ειδοποιούσε μόλις κάποιος απαντούσε

... έκανες μια εγγραφή, και σε ειδοποιούσε μόλις έγραφαν σχόλια

... σου έκαναν αίτημα φιλίας: τσουπ η ειδοποίηση

... ήσουν σ'ένα γκρουπάκι και κάποιος έγραφε κάτι: τσουπ, νέα ειδοποίηση

... έγραφες σχόλιο: πάταγες Enter για δημοσίευση αντί για ΚΛΙΚ στο "κουμπί"


Ξαναέγραψα στο ΠΑΘ μετά από καιρό. 

Και διαπίστωσα ότι πρέπει ΕΓΩ να ελέγξω αν μου άφησαν σχόλια, αν μου απάντησαν, αν έκαναν εγγραφή οι γνωστοί.

Μα... για στάσου...

Μήπως έτσι είναι καλύτερα?

Μήπως έτσι, πηγαίνω ΕΓΩ να τους βρω, αντί να περιμένω αραχτός το "σύστημα" να με ειδοποιήσει?

Μήπως έτσι δείχνω ότι τους σκέφτομαι?

Μήπως είναι προτιμότερο να ανοιχτώ σε ΟΛΟΥΣ, αντί να τρίβομαι στην κλειστή ασφάλεια των "φίλων"?

Μήπως παραγίναμε "αυτόματα ανθρωπάκια"?


Ποιός έκλεψε το κίτρινο Ρόδο?

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016 9:36 μμ

Κάποια πειρατίνα απ' τα παλιά, άνοιξε πάλι πανιά...yellow rose.jpg

Για το άγνωστο...

Στο πειρατικό, φορτωμένο με ρούμι, αναμνήσεις, πειρατές αγέραστους, καλή καρδιά, πολλή αγάπη...

Προπαντός αγάπη.

Έρχεται και Ανάσταση: ό,τι πρέπει για ταξίδια σε αναστάσιμους τόπους, με αναστάσιμους τρόπους, με συγχώρηση, με προσδοκία για το αύριο.

Μα... κάτι λείπει

Ένα κίτρινο Ρόδο.

Τό 'κλεψε άραγε κανείς?

Δεν μπορεί, κάπου εδώ θα είναι.

Αποκλείεται η καπετάνισσα να σάλπαρε χωρίς το Ρόδο

Για να δούμε...



Φιλοξενείτε & Κερδίζετε

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015 9:49 μμ

Warm home interior.jpg

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: Αν έχετε τη "Φιλοξενία" στο αίμα σας, γίνετε Πάροχοι Εμπειρίας, σε ξένους Τουρίστες, της GoGreekforADay (ΔΩΡΕΑΝ Εγγραφή):

ΚΑΝΤΕ Κλικ ΕΔΩ:

ΚΕΡΔΙΣΤΕ χρήματα με λίγες ώρες την ημέρα, δίνοντας μια αυθεντική Βιωματική Εμπειρία (όπως εσείς την ονειρεύεστε κ σχεδιάζετε) σε ξένους Τουρίστες, που σας ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ για να ΚΑΝΟΥΝ κάτι Ελληνικό & να γίνουν "Έλληνες για μια μέρα"

ΜΠΕΙΤΕ στην Ομάδα Παρόχων Εμπειρείας της GoGreekforADay. 

ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ χρήματα, διδάσκοντας "Ελληνισμό"...!

ΙΔΕΕΣ: Πώς φτιάχνουμε παραδοσιακά φαγητά, επίσκεψη σε ένα γάμο/πανηγύρι, "γίνε αγιογράφος για μια μέρα", πώς φτιάχνουμε ξυλόγλυπτα, μαθήματα ιστορίας/τέχνης/κουλτούρας, γίνε "αρχαίος έλληνας αστρονόμος", πιες καφέ με μια ελληνική οικογένεια, επίσκεψη σε φάρμα/ελαιοτριβείο/γουναράδικο/τσαντάδικο/ βιοτεχνία, ανακάλυψε ελληνικά θεραπευτικά φυτά, φτιάξε χυμούς με ελληνικά φρούτα/βότανα, εθελοντική δουλειά σε Φιλανθρωπικό Ίδρυμα, ΚΑΙ 1000ες ΑΛΛΕΣ ΙΔΕΕΣ...

ΚΑΜΙΑ απολύτως Ελπίδα...;

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015 9:13 μμ

ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ να προσπαθούν.png


















Ξένος στον τόπο μου...

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015 11:49 μμ

Ο τόπος μου πια δεν με εκφράζειstrange-land.jpg

Έγινε "κάτι άλλο" από αυτό που ήταν παλιά, όταν μεγάλωνα.

Τα 5 τελευταία χρόνια της Κρίσης, και τα 10 προηγούμενα της ευδαιμονίας, άλλαξαν πολλά.

Πλέον δε βλέπω ανθρώπους με σπιρτάδα στο βλέμμα και κοφτερό μυαλό.

Ο ένας κοιτάζει τον άλλο με "μισό μάτι", έτοιμος για αντεγκλήσεις, γεμάτος αγανάκτηση.

Δεν υπάρχουν ευκαιρίες να προοδεύσεις, βάζοντας το μυαλό σου να δουλέψει.

Έχεις όνειρα? Είσαι "παράξενος", "τρελλός", "αποσυνάγωγος".

Κανείς δεν ενδιαφέρεται για συνεργασίες, κοινή πορεία, ομαδική δουλειά.

Γϊναμε η χώρα της λαμογιάς, της απομύζησης του Δημοσίου, της αρπαχτής, της μισαλοδοξίας.

Στην Ελλάδα του σήμερα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι πρωτότυπα, να προσπαθείς τίμια, να αγωνίζεσαι, να είσαι φιλότιμος, να μιλάς ήρεμα, να συγχωρείς, να συναισθάνεσαι, να αναζητάς το καινούργιο, να προοδεύεις με την αξία του κόπου που συνεισφέρεις.

Ο τόπος μου με πονάει. Με καταδιώκει. Με απεχθάνεται. Με εχθρεύεται.

Μόνο ο ήλιος, το χώμα, και η θάλασσα ακόμα με καλοδέχονται... Και η καμπάνα τις Κυριακές...


Μια μέρα, το Facebook και το Twitter σίγησαν...

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014 5:03 μμ

vinyl_record.jpgΈμπαινα μέσα, αλλά δεν μπορούσα να ανεβάσω ανάρτηση. Ούτε σχόλιο, ούτε like, ούτε retweet. Κανείς μας δεν μπορούσε. Περίμενα λίγες ώρες, αλλά τίποτα... παρέμεναν νεκρά, με τις χθεσινές δημοσιεύσεις. Έστειλα email στο help, αλλά κανείς δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα, είχα ήδη σύνδρομο στέρησης, είχαν σταματήσει και τα sms σε κινητά. Δεν ήξερα τί συνέβαινε, ξαναδιάβαζα τις χθεσινές αναρτήσεις, αλλά δεν είχαν πλέον ενδιαφέρον. Ούτε μπορούσα να ρωτήσω κάποιον διαδικτυακό φίλο, γιατί τους ήξερα όλους μέσω facebook, ούτε τα τηλέφωνά τους δεν είχα. Εκτός από το Γιώργο, που τον ήξερα από παλιά, και τη Μαρία...

Πήρα τηλέφωνο το Γιώργο, ούτε αυτός είχε ιδέα τί είχε συμβεί. Κουβέντα στην κουβέντα, θυμηθήκαμε τα παλιά, το μπακότερμα στα Ιλίσια που παίζαμε πιτσιρικάδες και του είχα βάλει 2 γκολ, την εκδρομή στο Ναύπλιο όπου γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του, τα 3 χρόνια που είχαμε να μιλήσουμε λόγω σπουδών στο εξωτερικό, την αγωνία με την αρρώστεια του πατέρα του, τη βάπτιση της πρώτης μου κόρης... Κανονίσαμε να βρεθούμε το Σάββατο βράδυ σπίτι του να τα πούμε. Θα έπαιρνα και τη Μαρία για να έρθει, ο καθένας μας θα καλούσε όποιους κοινούς φίλους ήξερε. Θα παραγγέλναμε και πίτσα, θα φέρναμε και την οικογένεια όσοι είμαστε παντρεμένοι. Εγώ θα κουβαλούσα και τη συλλογή μου από δίσκους βινυλίου και κασέτες, για να κάνουμε ατμόσφαιρα. Σε λίγες ώρες τα τηλέφωνα είχαν ανάψει, η συνάντηση στήθηκε, θα μαζευόμασταν καμιά 35αριά (ξέχωρα τα παιδιά...).

Το Σάββατο το πρωί, εντελώς ξαφνικά, το Facebook και το Twitter και τα sms επανήλθαν. Όλα δούλευαν ρολόϊ, όπως πριν. Έστειλα το πρώτο δειλό μήνυμα, έκανα μια μικρο-αναρτησούλα κι ένα like, όλα δημοσιεύθηκαν αμέσως, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μέχρι το μεσημέρι, όλοι ποστάραμε με μανία, λες και θέλαμε να βγάλουμε το άχτι των προηγούμενων ημερών.

Έφτασε Σάββατο απόγευμα, είχα ξεχαστεί τελείως. Η κόρη μου με "ξύπνησε": "μπαμπά, θα πάμε απόψε στου θείου Γιώργου, τελικά?". Για μια στιγμή, έμεινα αμίλητος... Μετά, έκανα αποσύνδεση από Facebook και Twitter και πήρα το Γιώργο τηλέφωνο: "Ισχύει για απόψε?" τον ρωτάω. Παύση για μερικά δευτερόλεπτα..."ΙΣΧΥΕΙ" μου λέει... "και μην ξεχάσεις το βινύλιο"...


7 Πράγματα που ΕΜΑΘΑ έως τώρα

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014 9:25 μμ

thinking_man_ifx6.png1. Ο χρόνος φεύγει ανελέητα: στο τέλος της ημέρας, δεν μετράει το τί θα ήθελες να κάνεις, αλλά το τί έκανες

2. Το μυστικό του να είσαι πάντα νέος, είναι το να διατηρείς αμείωτα τον ενθουσιασμό και την προσδοκία για το μέλλον

3. Ένα όνειρο αξίζει πραγματικά όταν, παρά τα εμπόδια και τις αποτυχίες, συνεχίζει να σε κρατάει ξάγρυπνο το βράδυ

4. Ποτέ δεν είναι αργά για μια δεύτερη αρχή, και μια τρίτη: νικιέσαι όταν τα παρατάς

5. Στις όμορφες, αλλά και τις άσχημες στιγμές των αγαπημένων σου προσώπων, να μην λείπεις ποτέ, να είσαι ο Παράδεισός τους

6. Κάνε αναπάντεχα πράγματα, πιο γρήγορα από τους άλλους

7. Ο φόβος είναι η μεγαλύτερη τροχοπέδη της ιστορίας: αντιμετώπισε τον δικό σου κατάματα, με σύστημα, με επιμονή, με προσήλωση στο στόχο, με πίστη


ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ...

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014 11:28 πμ

Μετά από 6 χρόνια Κρίσης στην σοβιετική Ελλάδα, το Δημόσιο ακόμα ζει και βασιλεύει.Δημοσιος υπαλληλος 2.jpg

Αν δεν εργάζεσαι στο Δημόσιο, βλέπεις έντρομος το φάσμα της ανεργίας.
Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος (ή ιδιώτης επαγγελματίας σε κλειστό επάγγελμα), η συντεχνεία ή το συνδικάτο σου θα σε προστατεύσει.
Αν δεν λαδώσεις το Δημόσιο (ή το Κόμμα), δεν παίρνεις έργο.
Αν αρρωστήσεις και πας σε Δημόσιο Νοσοκομείο, θα πεθάνεις στο ράτζο έτσι και δεν σκάσεις το φακελάκι στο μεγαλογιατρό.
Αν τολμήσεις και ανοίξεις καμιά εξωστρεφή επιχείρηση, το Δημόσιο θα σε ταράξει στη γραφειοκρατεία και τους φόρους, μέχρι να σε υπερχρεώσει και να σε κλείσει (οπότε μετά θα σε κατηγορήσουν και για λαμόγιο).
Αν είσαι πραγματικό λαμόγιο του ιδιωτικού τομέα, το Δημόσιο θα φροντίσει (με το αζημίωτο) να σου δώσει το ΕΣΠΑ σου.

Τέσσερεις είναι οι προοπτικές επιβίωσης στην Ελλάδα:
1. ασχολείσαι με την Πολιτική: μπαίνεις στον κομματικό σωλήνα, και το Κόμμα σου βρίσκει καλοπληρωμένη θέση
2. είσαι από τους τυχερούς που δουλεύουν στο Δημόσιο: συνεχίζεις όπως πριν
3. είσαι μικρομεσαίος ή ελεύθερος επαγγελματίας: φοροδιαφεύγεις και εισπράτεις μαύρα, γιατί αλλοιώς θα βάλεις λουκέτο
4. είσαι λαμόγιο: κλέβεις απ' όπου μπορείς: ΕΣΠΑ, υπερτιμολογήσεις, υπερσυνταγογραφήσεις, φακελάκια, μαύρα, πλαστά τιμολόγια, διαπλοκή...

ΑΝ δεν ανήκεις στις παραπάνω 4 κατηγορίες (αν π.χ. είσαι εργατικός, μορφωμένος, και πιστεύεις στην αξιοκρατία) το Δημόσιο θα σε συνθλίψει.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ...

Ημερολόγιο

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Αρχείο θεμάτων