Terra Incognita

Δύο κλασσικά, μοναχικά, "πέτρινα" μπαλκόνια...

Που βλέπουν σ' έναν ακάλυπτο.

Κάπου στα Πατήσια.

Άδεια από ζωή. Κάνει κρύο, βλέπεις...

Οι κουρτίνες μισοτραβηγμένες

Οι τέντες παλιές, λερωμένες

Μερικά φυτά, απεγνωσμένα υπενθυμίζουν την Φύση που χάθηκε

Παντζούρια παλιά, σκονισμένα

Ένα κλιματιστικό, δείγμα πολιτισμού

Η μεταλλική ντουλάπα, απαραίτητο "αξεσουάρ" που κρύβει όλα όσα δεν χρειαζόμαστε άμεσα, όλα όσα δεν θα χρειαστούμε ποτέ.

Από πάνω άλλο μπαλκόνι. Κι από κάτω. Κι από δίπλα

Χρώμα απαλό γκρίζο-θαλασσί, ξεβαμένο από τον καιρό

Σαν τα όνειρα των ενοίκων

Σαν τις προσδοκίες, που δεν εκπληρώθηκαν

Σαν τις ελπίδες, που τις κατάπιε ο ακάλυπτος

Δυό μπαλκόνια κάπου στα Πατήσια

Που κρύβουν από μέσα τις μικροχαρές, τις μικρολύπες, την καθημερινότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Αυτής που δεν θέλει ούτε μεγαλεία, ούτε γκλαμουριά.

Θέλει μόνο 60 τερταγωνικά μέτρα, κι ένα μπαλκονάκι γκρίζο

Για να τα γεμίσει με ΑΓΑΠΗ και ΘΑΛΠΩΡΗ

Μου πήρε λίγο διάστημα να το καταλάβω, ειδικά προσέχοντας τις αντιδράσεις του μέσου Έλληνα κατά τη διάρκεια της Κρίσης.

Μήπως είμαστε καλοί στην οργάνωση? ΟΧΙ.

Μήπως είμαστε καλοί στο να παίρνουμε ρίσκα? ΟΧΙ πια.

Μήπως είμαστε καλοί στη φιλοξενία και την αλληλοβοήθεια? ΟΧΙ, το αντίθετο, κοιτάμε να θάψουμε τον διπλανό μας.

Μήπως είμαστε καλοί στην επινοητικότητα? ΟΧΙ, την σκοτώσαμε όταν αρχίσαμε να τρώμε καλά (με δανεικά λεφτά).

Σε ΕΝΑ πράγμα είμαστε ΠΟΛΥ καλοί: 

> στην αγανάκτηση και την γκρίνια

Από τότε που μας βρήκε η Κρίση, αγανακτούμε και γκρινιάζουμε.

Ακόμα και την άποψή μας, την εκφράζουμε γκρινιάζοντας: ΟΛΟΙ οι άλλοι έχουν άδικο, είναι τυφλοί, δεν ξέρουν πού πάει ο τόπος, είναι προδότες, δεν ξέρουν τί πρέπει να γίνει. Όλοι, ΕΚΤΟΣ από την αφεντιά μας!

Και φυσικά, σύμφυτη με τη γκρίνια και την αγανάκτηση, είναι και ένα σημαντικό παρελκόμενο: η αδράνεια.

Γκρινιάζουμε και αγανακτούμε, βρίζουμε και απειλούμε, αλλά ΠΟΤΕ δεν κάνουμε πράξη τις απειλές μας, ΠΟΤΕ δεν προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τις απόψεις μας. Έχουμε πάρει διαζύγιο με την πράξη. Βαριόμαστε βρε αδερφέ, βγάζουμε όλη την ενέργειά μας στο να "εξηγήσουμε γκρινιάζοντας" το "τί πρέπει να γίνει".

Ας το υλοποιήσει κάποιος άλλος...

Φυσικά οι Ευρωπαίοι μας έχουν πάρει είδηση: ξέρουν ότι θα σκούξουμε και θα γκρινιάξουμε, αλλά στο τέλος ΘΑ ΚΑΤΑΠΙΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ.

Ελληνική τζαμπα-μαγκιά, χωρίς αντίκρυσμα: σ'αυτό είμαστε καλοί!

Ρε παιδιά, είμαι περίπου 11 χρόνια παντρεμένος, αλλά ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω τις ακαταλαβίστικες λέξεις που χρησιμοποιεί η γυναίκα μου όταν μιλάει για "γυναικεία" πράγματα.

Με πιάνει τρόμος όταν, κάποιο πρωί, εκεί που βιαζόμαστε να φύγουμε, με ρωτάει με ανυπομονησία "αν έχω δει πουθενά τη μάσκαρα της".

Δεν έχω ιδέα τί να απαντήσω όταν χρειάζεται να εκφράσω τη συζυγική μου άποψη για το αν πρέπει "να κάνει ντεκαπάζ στα μαλλιά της".

Νοιώθω δέος όταν μου εξηγεί πώς γίνεται το "φιλαριστό χτένισμα".

Προτιμώ να κρυφτώ σε μια τρύπα παρά να εκφέρω γνώμη για το αν "είναι σιδερωμένες οι πιέτες στη φούστα του παιδιού".

Αισθάνομαι αμόρφωτος όταν απαιτείτα να αποφασίσω "ποιό χρώμα ταιριάζει περισσότερο, το βεραμάν ή το εκρού?"

Το δηλώνω: σε τέτοιες στιγμές, ζώ ένα προσωπικό δράμα.

Όχι μόνο εγώ. Όλος ο ανδρικός πληθυσμός.

Έτσι, έχω βρει κι εγώ τις αυτοάμυνές μου.

Αφού εκφράσω την ειλικρινή μου άγνοια για τις παραπάνω ορολογίες, και ζητήσω να "με επιμορφώσει", κάνω, μετά από 10 λεπτά κι εγώ τις αντίστοιχες "αντρικές ερωτήσεις":

- να κατεβάσω το νέο antivirus/antitrojan στο PC ή όχι?

- να βάλω "παπαδάκι" αντί για φίλτρο αέρα στο αμάξι?

- ο Μιραλάς μήπως πρέπει να παίζει προωθημένος σέντερ φόρ αντί για φουλαριστός επιθετικός?

- πιστεύεις ότι η περιοριστική οικονομική πολιτική μείωσης των ελλειμάτων δεν μειώνει το λόγο Χρέους προς ΑΕΠ επειδή στραγγαλίζει την ανάπτυξη?

Οφείλω να ομολογήσω ότι χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω την αμηχανία στα μάτια της...

Είναι καταιγιστικός ο ρυθμός που αποκαλύπτονται, τελευταία, ειδήσεις που δείχνουν τη σαπίλα που έχει εισχωρήσει στην ανθρώπινη ψυχή.

Μπράβοι δέρνουν για να ανακτήσουν τα τοκογλυφικά χρέη.

Αστυνομικοί ψευδορκούν.

Πολιτικοί γίνονται πειθήνια όργανα συμφερόντων, με στόχο την καρέκλα.

Ληστές εισβάλουν, κλέβουν, σκοτώνουν.

Υπερ-πλούσιοι ποδοπατούν λαούς, με στόχο το υπερ-κέρδος.

Γύρω μας πεινασμένοι, άστεγοι, άνεργοι, ανήμποροι, αλλά κανείς δεν συγκινείται.

Ένα ατελείωτο γαϊτανάκι σαπίλας και απανθρωπιάς.

Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε λύκο.

Το ατομικό συμφέρον κυριαρχεί παντού.

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν δείγματα ανθρωπιάς. Αλλά είναι ελάχιστα.

ΟΜΩΣ, δεν θα πάψω να ελπίζω και να αγωνίζομαι, όσο μπορώ να βρω έστω και ΕΝΑΝ άνθρωπο που αγαπά τον διπλανό του.

Από τη φύση της δουλειάς μου, ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με Πωλήσεις και Μάρκετινγκ.

Σαν αποτέλεσμα, έχω πολύ μεγάλη εμπειρία στο χώρο αυτό, για πάνω από 20 χρόνια, τόσο μάχιμη, από το "δρόμο" και τις "αίθουσες αποφάσεων", όσο και θεωρητική.

Θεωρώ την Πώληση, την Πειθώ και τη Διαπραγμάτευση, ως τις κατεξοχήν δραστηριότητες που φέρνουν χρήματα σε μια Εταιρεία.

Ειδικά την περίοδο της Κρίσης, αν έχεις δική σου δουλειά και παραμελήσεις τις Πωλήσεις, είναι σαν να αυτοκτονείς.

Αποφάσισα να βάλω όλη την πρακτική και θεωρητική μου εμπειρία επάνω στις ΠΩΛΗΣΕΙΣ, σε ΕΝΑ blog.

Έτσι έφτιαξα το "Είναι οι Πωλήσεις, Βλάκα !" εδώ:

http://einaioipoliseisvlaka.blogspot.com/

Επειδή θεωρώ ότι:

(1) ο μέσος έλληνας Πωλητής έχει τη διάθεση να πουλήσει, αλλά του λείπουν οι γνώσεις, η δυνατότητα λεπτών και ποικίλων προσεγγίσεων, αλλά και η επιμονή 

(2) ο μέσος έλληνας Αγοραστής είναι αρκετά χαμηλού επιπέδου όσον αφορά την συμπεριφορά του ως συνειδητοποιημένου καταναλωτή

θα καταθέτω στο blog αυτό ό,τι πιστεύω πως, από τη δική μου 20χρονη εμπειρία στο χώρο του Μάρκετινγκ, μπορεί να φανεί χρήσιμο επάνω σε Πωλήσεις, Πειθώ, Διαπραγματεύσεις.

Το blog http://einaioipoliseisvlaka.blogspot.com/ φτιάχθηκε για ΠΩΛΗΤΕΣ.

Όποιος, όμως, πιστεύει ότι θέλει/μπορεί να χρησιμοποιήσει τις τεχνικές που αναφέρω, και στην προσωπική/επαγγελματική του ζωή, είναι ελεύθερος να περιηγηθεί.

Εδώ και 2 χρόνια ζούμε κάτω από το πέπλο της "εθνικής κατάθλιψης".

Παντού γκρίζα πρόσωπα, φοβισμένα, ανήμπορα, ευέξαπτα, αγχωμένα.

Απλοί άνθρωποι, όλοι μας, που έχουμε αφεθεί να μας παρασύρει το "διαβρωτικό ρεύμα των καιρών μας".

Δεν έχω άλλη λύση παρά μόνο μία: ΑΡΝΟΥΜΑΙ.

Αρνούμαι να αποδεχτώ τη μοίρα μου.

Αρνούμαι να αφήσω το φόβο να φωλιάσει μέσα μου.

Αρνούμαι να γίνω γκρίζος.

Αρνούμαι να παραλύσω από τον τρόμο "της πτώχευσης, της ανέχειας, των 1002 δαιμόνων που μας κυνηγούν".

ΑΡΝΟΥΜΑΙ. Έτσι! Χωρίς λογική. Από τρέλλα, από πείσμα, από ένστικτο αυτοσυντήρησης, από το "πνεύμα του Άη Δημήτρη, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη" που βρίσκεται μέσα σε όλους μας. Από ελληνική ξεροκεφαλιά!

Η άρνηση να αφήσω το ρεύμα να με παρασύρει, είναι το μόνο ΑΝΤΙΔΟΤΟ που έχω στην Κρίση των καιρών μας.

Είναι ο μόνος τρόπος για να μείνω πνευματικά ζωντανός, ώστε να καταφέρω, μετά, να βρω μια βιώσιμη διέξοδο, να αλλάξω τα πράγματα.

Αλλοιώς, αν αφεθώ στο ρεύμα του γκρίζου, θα με παρασύρει και θα με συντρίψει στα βράχια.

Διαλέγω να είμαι αισιόδοξος. Από πείσμα. Διαλέγω να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει με "αναπάντεχους τρόπους". Από τρέλλα. Διαλέγω να χαμογελάω. Διαλέγω να δράσω, να κινηθώ, να μην σταματήσω όσα εμπόδια κι αν μου φέρνουν στο δρόμο μου. Διαλέγω να βάλω εγώ τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι αυτοί. Διαλέγω να κρατήσω τα όνειρά μου ζωντανά και τα πόδια μου στο έδαφος, όσο δύσκολες κι αν είναι οι αντικειμενικές συνθήκες.

Διαλέγω να αντισταθώ στο γκρίζο.

Σε όλες τις δύσκολες εποχές, υπήρχαν αυτοί που δεν άφησαν την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν ήταν, να κυριαρχήσει επάνω τους, και με ατελείωτο πείσμα κατάφεραν να βρουν λύσεις.

Σε όλα τα τηλεο-ραδιο-διαδικτυο-παράθυρα, οι καταστροφολόγοι έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες:
"το 2012 θα είναι έτος δεινών/κταστροφών/πείνας/δραχμής/ανέχειας/φόβου..."

Εγώ ένα έχω να πώ σε όλους: ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ!

Μή φοβάστε. Ο φόβος είναι η αγωνία απέναντι στο "άγνωστο".

Εξαλείψτε το "άγνωστο". 

Θα μου πείτε: "πώς γίνεται αυτό ?".

Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

1. Σκεφτείτε τα πιθανά άσχημα σενάρια στη ζωή σας, καταγράψτε τα σε ένα φύλλο χαρτί, και μετά βρείτε ένα σχέδιο δράσης ή μια λύση, όσο αεροπλανική κι αν φαίνεται, για κάθε ένα από αυτά. Αντιμετωπίστε τους φόβους σας κατάματα, και μετά φτιάξτε ένα σχέδιο δράσης, όσο απλοϊκό κι είναι στην αρχή. Και, για κάθε σχέδιο δράσης, κάντε το πρώτο βήμα άμεσα, χωρίς αναβολές.

2. Αν είστε άνεργος/η, ξεψαχνίστε τις αγγελίες και κάντε όποια δουλειά βρεθεί μπροστά σας, χωρίς αναστολές ή ντροπές: μαζέψτε ελιές, κάντε πωλήσεις στο δρόμο ή με το τηλέφωνο, δουλέψτε σε φυλλαδιοδοανομή ή supermarket. Στόχος: να μαζέψετε φραγκάκια.

3. Κλείστε την τηλεόραση! Τελείως. Ούτε για 10 λεπτά την ημέρα! Πιστέψτε με, είναι τεράστιο γιατρικό. Θα αποκατασταθεί η ψυχική σας ηρεμία. Εγώ εδώ και 1 χρόνο, έχω καταργήσει την τηλεόραση στο σπίτι ΕΝΤΕΛΩΣ! Και ηρέμησα. Προτιμάω λίγο ραδιόφωνο ή το διαδίκτυο. Κανένας "αρπαγμένος" τηλε-ειδησάς, και κανένα αξιοθρήνητο ελληνικό σήριαλ, δεν μου κάνει, πλέον, κυμά τον εγκέφαλο.

4. Βγείτε από την κοσμάρα σας. Δεν είστε ΜΟΝΟ εσείς που έχετε πρόβλημα. Για κάθε σπίτι με έναν άνεργο, υπάρχουν σπίτια με 2/3/4 ανέργους. Για κάθε σπίτι με 2/3/4/ ανέργους, υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι/άποροι/φυλακισμένοι/άρρωστοι. Βρείτε τους, είναι δίπλα σας. Και βοηθήστε τους, έστω με έναν καλό λόγο. Αντί να περιμένετε να σας βοηθήσουν οι άλλοι, βοηθήστε εσείς τους άλλους, ακόμα κι αν δεν έχτε φράγκο στην τσέπη. Να ξέρετε: το "κακό" μεταδίδεται με την ταχύτητα του ήχου, το "καλό" διαδίδεται με την ταχύτητα του φωτός. Και στην διάδοσή του, μπορεί, με κάποιο τρόπο (ξέρει ο Θεός πώς) να επιστρέψει σ'εσάς.

5. Κάντε μια προσευχή. Όσοι πιστεύουν στο Θεό, ας λένε "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" ή το "Πάτερ ημών" κάθε μέρα. Όσοι δεν πιστεύουν, από αδιαφορία, ας το δοκιμάσουν. Στην προσευχή, ζητείστε ό,τι σας λείπει πραγματικά. Ο Θεός εκλαμβάνει την προσευχή ως την "άδεια που του δίνουμε για να μας βοηθήσει": χωρίς άδεια, ΔΕΝ βοηθά, γιατί σέβεται την ελευθερία μας. ΟΜΩΣ, να γίνετε ΦΟΡΤΙΚΟΙ στο Θεό: δεν αρκεί μια προσευχούλα και τελειώσαμε. Ζητείστε επίμονα, όπως όταν ήσασταν παιδιά και ζητούσατε απαιτητικά/παρακλητικά από τον μπαμπά σας να σας αγοράσει ένα παιχνίδι ή ένα περιοδικό. Ο Θεός δεν είναι AZAX, με διπλάσιο Αμονιαζόλ. Όταν βοηθήσει, θα είναι οδοστρωτήρας. Αλλά τον οδοστρωτήρα, για να τον σπρώξεις, πρέπει να ιδρώσεις. Χωρίς ιδρώτα και επιμονή (που δείχνει μετάνοια), η προσευχή είναι σαν καπνός στον αέρα: σκορπίζεται.

6. Αντί να σκέφτεστε τί ΔΕΝ έχετε, καταγράψτε τί έχετε τώρα. Τί ικανότητες/χρήματα/φίλους/πηγές διαθέτετε ΑΥΤΗ τη στιγμή? Σε τί μπορούν να σας βοηθήσουν? Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει με "ανορθόδοξους" τρόπους. Όπως ο Οδυσσέας.

7. Αλλάξτε σχέδιο δράσης. ΜΗΝ κολάτε σε αποτυχημένες συνταγές. Αν, π.χ. έχετε ένα μαγαζί που δεν "περπατάει", αλλάξτε εμπόρευμα/τιμές/τρόπο πώλησης/διαφήμιση. Δείτε γύρω σας: "πού υπάρχει χρήμα, και πώς μπορείτε να προσφέρετε μια υπηρεσία ή ένα προϊόν που θα είναι χρήσιμο σε αυτούς που έχουν το χρήμα". Πειραματιστείτε. Κάντε αναπάντεχα πράγματα. Κάντε "τρελλές ερωτήσεις" στον εαυτό σας, για να σας έρθουν "τρελλές ιδέες": π.χ. πώς μπορώ να διαφημίσω το μαγαζί μου χωρίς να ξοδέψω ούτε 1 ευρώ?". Μην ακολουθείτε την πεπατημένη, πάρτε το μονοπάτι. Σε κάθε τομέα, να είστε ευέλικτοι, σαν το καλάμι που λυγίζει αλλά δεν σπάει, ή σαν το νερό που παίρνει το σχήμα του δοχείου αλλά παραμένει νερό.

8. Αν έχετε σπίτι στο χωριό, να το έχετε σε ετοιμότητα. Το 1941 οι πόλεις πείνασαν, όχι τα χωριά.

9. Να έχετε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σας, και επιμονή μέχρι το τέλος, σε όποιο δρόμο διαλέξετε. Και όταν λέω μέχρι το τέλος, δεν εννοώ "μισό μέτρο πριν το τέλος". Εννοώ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!

10. Το τελευταίο, είναι ένα εκπληκτικό μονολεκτικό σύνθημα, που βρήκα γραμμένο σ' έναν ελληνικό τοίχο, που με άφησε άφωνο: "ΣΚΕΨΟΥ !"

Το 2012 θα έρθει. Και θα περάσει. Όπως πέρασε και το 2011, και το 2010... 

ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ. Ο φόβος είναι επιλογή.

Και, με τα λόγια της Helen Keller: "η ζωή είναι ή μια τολμηρή περιπέτεια, ή τίποτα"

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

(υποθετική συνέντευξη με το Λάζαρο, έναν άπορο άστεγο, κάπου στο Θησείο, κάποια Χριστούγεννα)

ΕΡΩΤΗΣΗ. Λάζαρε, πόσα χρόνια είσαι άστεγος?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Πάνω από 7. Νομίζω... Δεν θυμάμαι και καλά... Ξέρεις, όταν είσαι άστεγος και δεν έχεις φράγκο στην τσέπη, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά απ' ό,τι μ'εσάς τους κανονικούς ανθρώπους. Δε νοιάζεσαι για το αύριο. Δεν κάνεις σχέδια.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Και τί κάνεις όταν έχει παγωνιά ή βρέχει? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Παιδάκι μου, και την παγωνιά και τη βροχή, και τον ήλιο, ο Θεός τα' φτιαξε. Λες να'κανε λάθος? Χώνομαι σε μια γωνιά, όπου βρω, κανένα υπόστεγο, κανένα απάγκιο. Τυλίγομαι με τη "Μαριγώ" και περιμένω... Φεύγει το κρύο, δε μένει για πάντα.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Η "Μαριγώ" ποιά είναι, Λάζαρε?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Νά' τη, εδώ: η κουβέρτα μου! Πολύ ζεστή.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Με το φαγητό πώς τα καταφέρνεις? Εννοώ, αφού δεν έχεις λεφτά για να ψωνίσεις, τί τρως?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Δεν έχω παράπονο. Κάποιοες φορές πάω στα σισίτια της Εκκλησίας ή του Δήμου. Άλλες φορές "ψωνίζω" από το δικό μου "supermarket"...
ΕΡΩΤΗΣΗ. Δηλαδή?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πέρασες δίπλα από κάδο σκουπιδιών και κοίταξες μέσα? Έχει απ' όλα. Κομμάτια ψωμί, λουκάνικα, υπολείμματα από λαχανικά.... Αν ήξερες τί θησαυρός κρύβεται στα σκουπίδια, θα τρόμαζες.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Δε φοβάσαι τα βράδυα?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Τί να φοβηθώ? 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Μην σου επιτεθούν, μή σε ληστέψουν, μή σε σκοτώσουν...
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Ποιός να με ληστέψει, εμένα, παιδάκι μου? Δεν έχω τίποτα. Και να ερχόταν κάποιος να με ληστέψει από απελπισία, σημαίνει ότι είναι πιό φτωχός από μένα. Θα του έδινα ευχαρίστως τη "Μαριγώ" μου, αν κρύωνε τόσο πολύ. Ξέρεις, αν δεν έχεις γίνει φίλος με το κρύο, δεν το αντέχεις. Εγώ και η χειμωνιάτικη παγωνιά είμαστε φιλαράκια, αλλά κάποιος άλλος δεν είναι τόσο τυχερός... ίσως δεν αντέχει πολύ ο καημένος. 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Δεν λυπάσαι που δε μπορείς, τα Χριστούγεννα, να γιορτάσεις, όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι? Στο σπίτι, με τους δικούς σου ανθρώπους, με ζεστό φαί, με δώρα?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Και ποιός σου είπε ότι δεν θα γιορτάσω? Αλλά, γιά μια στιγμή... Μήπως τα έχεις μπλέξει λιγάκι τα πράγματα? Τί σχέση έχουν τα Χριστούγεννα με το φαγητό και τη ζέστη?
ΕΡΩΤΗΣΗ. Μα όλος ο κόσμος τα Χριστούγεννα ψωνίζει, κάνει τραπέζια, δώρα, γλεντάει...
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Φίλε μου καλέ, τα Χριστούγεννα ο Χριστός γεννήθηκε στη φάτνη, μέσα στο κρύο και στην ανέχεια... Εσύ τα γιορτάζεις με ζέστη και πλούτη? Δεν είναι παράξενο αυτό? Εγώ τα Χριστούγεννα θα τα γιορτάσω από νωρίς το πρωί στην εκκλησίτσα εδώ πιο κάτω: θα περιμένω το Χριστό να ξαναγεννηθεί. 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Τί έκανες πριν βρεθείς στο δρόμο?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Δούλευα. Σε μια αποθήκη στο λιμάνι. Φόρτωνα, κουβαλούσα, καθάριζα
ΕΡΩΤΗΣΗ. Και τί έγινε?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Μια μέρα, το αφεντικό μάς είπε ότι οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά, τα καράβια λιγόστεψαν, και έπρεπε να κλείσει η αποθήκη και να απολυθούμε.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Έψαξες για δουλειά αλλού?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Παντού. Αλλά ποιός προσλάμβανε έναν 50-άρη σαν κι εμένα?
ΕΡΩΤΗΣΗ. Σπίτι είχες?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Είχα. Στο νοίκι. Aλλά όταν έχασα τη δουλειά, μού έκαναν έξωση. Μόνος μου έμενα, η γυναίκα μου με είχε αφήσει μερικά χρόνια πριν, γιατί "ήμουν βλάκας, δεν είχα φιλοδοξίες". Έχω να τη δώ πάνω από 15 χρόνια. Την έψαξα πολλές φορές, αλλά δεν τη βρήκα.
ΕΡΩΤΗΣΗ. Όλους εμάς που έχουμε σπίτι, δουλειά, οικογένεια, πώς μας βλέπεις? Ζηλεύεις?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Κοίτα να δεις. Δεν λέω, μου λείπει πότε-πότε το κεραμίδι πάνω απ'το κεφάλι. Αλλά, τώρα που είμαι άστεγος, κατάλαβα ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που δεν ζει "κανονικά" όπως εσείς. Κι εσύ τον έχεις δει αυτό τον κόσμο, αλλά τον προσπερνάς βιαστικά: ζητιάνοι, άστεγοι, μικροκλεφτρόνια, πόρνες, αποφυλακισμένοι, δυστυχισμένα πρεζόνια, μετανάστες... Όλοι εμείς ζούμε αποκομένοι από τον "δικό σας" κόσμο. Μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω όλους αυτούς. Ξέρεις, όταν τύχει και κάποιος βγει έξω από το δικό σας κόσμο, όπως εγώ, πολύ δύσκολα ξαναμπαίνει. Δεν υπάρχει γέφυρα... 
ΕΡΩΤΗΣΗ. θα ήθελες να ξαναμπείς? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Τα πρώτα 3 χρόνια, ήθελα. Προσπάθησα. Αλλά χωρίς δουλειά και λεφτά, δε γίνεται. Πού και πού έκανα καμιά μικροκλοπή, όπου έβρισκα εύκολο θύμα. Με είχαν συλλάβει μια φορά και με δίκασαν 30 μέρες φυλακή. Καλά ήταν τότε, είχα κεραμύδι στο κεφάλι κι έτοιμο φαϊ...
ΕΡΩΤΗΣΗ. Κι έπειτα? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Έπειτα, ένα βράδυ που έκανε κρύο και ζητιάνευα, Χριστούγεννα ήταν, γνώρισα κάποιον παππούλη, με ράσο θέλω να πω... Μου έδωσε 30 ευρώ αλλά μου ζήτησε να μην πώ σε κανέναν πού τα βρήκα. Μου είπε "αγόρασε ζεστά ρούχα να βάλεις, ένα ζευγάρι παπούτσια, λίγο φαί". Μου χάρισε και τη "Μαριγώ". Μου είπε να πηγαίνω όποτε ήθελα στο σισίτιο της Ενορίας, λίγο πιο κάτω. Μου έδωσε και μια εικόνα του Χριστού, ΝΑ'ΤΗ εδώ την έχω, και μου είπε ότι αν είμαι "άνθρωπος του Θεού, να μή φοβάμαι τίποτα". 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Τον ξανάδες αυτόν τον παππούλη? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Όχι. Ποτέ. Εξαφανίστηκε. Θυμάμαι όμως τ' όνομά του: μου είπε πως τον έλεγαν Αλέξη. 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Και μετά? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Μετά άρχισα να πηγαίνω στην ενορία, όποτε είχα ανάγκη για φαγητό και δεν έβρισκα στο δικό μου "supermarket". Έπειτα, άρχισα να πηγαίνω και στη Λειτουργία. Μετά ένα βράδυ πήγα και μίλησα με τον παπά εκεί, του είπα για τις μικροκλοπές που είχα κάνει, για το βρισίδι που έρριχνα σε όλους εσάς τους "από μέσα", για τους φόβους μου μή με ληστέψουν. Του είπα και για τον Αλέξη, αλλά ούτε κι αυτός τον ήξερε. Από τότε, εξαφανίστηκαν όλα, οι φόβοι, ο θυμός, οι μικροκλοπές...  
ΕΡΩΤΗΣΗ. Τώρα θέλεις να γίνεις κανονικός άνθρωπος? Με δουλειά, με σπίτι, με λεφτά? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Τώρα δεν με νοιάζει... Ό,τι θέλει ο Θεός. Αλλά, νά βρε παιδάκι μου, εσείς οι κανονικοί άνθρωποι, μήπως είστε λίγο παράξενοι? 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Τί εννοείς? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Να με συμπαθάς που στο λέω, αλλά όλα αυτά τα χρόνια που σας βλέπω "απ' έξω", σας παρατηρώ πιο καλά. Είστε όλο με σκυμένο το κεφάλι... με το φόβο στα μάτια... συνέχεια τρέχετε, να προλάβετε... συνέχεια εκνευρίζεστε με τους άλλους, μάλλον δε θέλετε άλλους κοντά σας... και στην Εκκλησία όταν σας βλέπω, είναι ο καθένας στον κόσμο του, ούτε κοιτάει δίπλα του να δεί τί γίνεται, και στο σχόλασμα εξαφανίζονται όλοι για το σπίτι τους... όλο έχετε λεφτά και όλο θέλετε κι άλλα... όλο έχετε ρούχα και όλο αγοράζετε κι άλλα... όλο έχετε αυτοκίνητα και όλο θέλετε καινούργια... όλο τους έξυπνους κάνετε και όλο σας φταίνε οι άλλοι... όλο ξαναγεννιέται ο Χριστός τα Χριστούγεννα και όλο με φαγητά και γλέντια το γιορτάζετε... Δεν ξέρω... Έχω την εντύπωση ότι, αν και είστε ελεύθεροι, στην πραγματικότητα είστε πιο σκλάβοι από το χειρότερο πρεζόνι, που το καημένο είναι και άρρωστο στο κάτω-κάτω. 
ΕΡΩΤΗΣΗ. Αν ξαναγινόσουν "κανονικός " άνθρωπος, σας εμάς, πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου? 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Θα ήθελα να είμαι ελεύθερος. Θα ήθελα να είμαι φίλος με το κρύο και τον αέρα, όπως τώρα. Θα ήθελα να μπορώ να δίνω λίγα ευρουλάκια ή καμιά κουβέρτα στους άστεγους που "δεν το παλεύουν". Θα ήθελα να έλεγα σε όλους να ΜΗΝ βιάζονται και να ΜΗΝ αγχώνονται για το αύριο. Θα ήθελα να πηγαίνω στη Λειτουργία και να βοηθώ στα σισίτια της Ενορίας. Θα ήθελα να μπορώ να ακούω τα πουλιά την Άνοιξη και να μυρίζω τη βροχή το Φθινόπωρο. Θα ήθελα μια δουλειά που να βοηθά τον κόσμο. Θα ήθελα να είχα ένα τετράδιο κι ένα μολύβι για να γράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό.   
ΕΡΩΤΗΣΗ. Σ'ευχαριστώ για την κουβέντα μας. Καλά Χριστούγεννα, Λάζαρε.  
ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Καλά και αληθινά Χριστούγεννα, φίλε μου.

Αγνοήστε τί λέει το ημερολόγιο αύριο: 25 Δεκεμβρίου.

Αύριο, ΔΕΝ είναι Χριστούγεννα για όποιον δεν αντιλαμβάνεται ότι: τα Χριστούγεννα, αν δεν είναι η γιορτή για τη ΓΕΝΝΗΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ, τότε ΔΕΝ είναι απολύτως τίποτα..

Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι η γαλοπούλα, ή το πλούσιο τραπέζι με ξύγκια, λιχουδιές, κρασιά.

Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι μια ζεστή οικογενειακή συνάθροιση.

Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι αγγελάκια, άστρα, κάλαντα, φωτάκια, τραγουδάκια, δώρα.

Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι η ρεβεγιόν.

ΤΙΠΟΤΑ απ' όλα αυτά!

Τα Χριστούγεννα είναι η Γέννηση του Χριστού. Τότε, και τώρα.

Αν αυτό δεν το πιστεύουμε, όλα τα άλλα είναι μια τρύπα στο νερό. Απλά, θα ξεφουσκώσουν το πορτοφόλι μας, θα φουσκώσουν τα στομάχια μας, και την επόμενη ημέρα θα εξανεμιστούν, αφήνοντάς μας στην καθημερινή μας κατάθλιψη.

Αν όμως το πιστεύουμε, αν αύριο ο Χριστός γεννηθεί στην καρδιά μας, και μας κάνει να δούμε στο πρόσωπο του άστεγου ναρκομανή ΟΧΙ ένα ρεμάλι, αλλά μια "εικόνα Θεού" που αξίζει όσο ο κόσμος ολόκληρος, τότε, ακόμα κι αν το τραπέζι μας αύριο είναι φτωχό, δεν μας πειράζει καθόλου.

Πόσο πλούσιο ήταν τα τραπέζι του Χριστού στη Φάτνη;

Τους τελευταίους μήνες παίζεται ένα πολύ σκληρό παιχνίδι στην παγκόσμια σκακιέρα.

Εκδηλώνεται με την έξαρση της κρίσης χρέους, με εκβιασμούς ότι "αν δεν κάνετε ό,τι θέλουμε, δεν σας δίνουμε χρήματα", με βελούδινα "πραξικοπήματα" αλλαγών κυβερνήσεων που δεν βαπτίζονται στη λαϊκή ετυμηγορία, με καλλιέργεια κλίματος φόβου και αβεβαιότητας, με εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και πόρων σε υπερεθνικά κέντρα, με "ξεπουλήματα εξπρές".

Δεν ξέρω αν, πίσω απ' όλ' αυτά, κρύβεται η απληστία για συγκέντρωση πλουτοπαραγωγικών πόρων και εξουσιών στα χέρια μιας "αόρατης ελίτ".

Εξάλλου, δεν τους φοβάμαι, όσο στηρίζω τις ελπίδες μου ΟΧΙ σε ανθρώπους που υπόσχονται να μας "πεθάνουν για να αναστηθούμε", αλλά σε Εκείνον που υποσχέθηκε να αναστηθεί και πράγματι αναστήθηκε...

Όμως, τα επόμενα χρόνια, η Ελλαδίτσα μας θα περάσει δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Η ύφεση και η ανεργία θα διογκωθούν το 2012 και το 2013. Στο μεταξύ, ο λαός θα πεινάσει.

Δεν γνωρίζω ποιοί θα είναι οι μελλοντικοί ηγέτες της Ελλάδας. Αλλά, όποιοι κι αν είναι, θα αντέξουν ΜΟΝΟ αν έχουν περάσει μέσα από το καμίνι της ανέχειας και της "νηστείας των παθών". Η πίεση επάνω τους, από έξω και από μέσα, θα είναι τεράστια.

Σ'εσένα, λοιπόν, μελλοντικέ Έλληνα ηγέτη, που, πιθανόν οραματίζεσαι ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μου, ένα μόνο ερώτημα έχω να σου θέσω:

Εγώ θ' ΑΝΤΕΞΩ την Πείνα... Εσύ θ' ΑΝΤΕΞΕΙΣ την Πίεση ;

Είναι η Τηλεόραση ακριβώς από επάνω   ^

Μπείτε στο ιστολόγιο "Μηδέν Έχοντες" στο:

www.midenehontes.gr

και περιηγηθείτε στα VIDEO με Ορθόδοξες ομιλίες

Σύντομα, θα αρχίσουν να ανεβαίνουν VIDEO από Ορθόδοξες ομιλίες που γίνονται σε διάφορες Ενορίες των Αθηνών

- ''Κατεβάζουν πρόταση να τεθεί η Ελλάδα υπό εποπτεία με περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της''
- ''Η ομάδα δράσης του Horst Reichenbach θα αποκτήσει ορισμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες''
- '' Ή θα γίνει αυτό, ή οι Έλληνες δεν θα λάβουν άλλα χρήματα''
- ''Η επίσημη εξουσία δεν θα είναι πλέον στα χέρια τους, οι Έλληνες πρέπει να το δεχθούν αυτό''

Εαν αληθεύει το δημοσίευμα του πρακτορείου Reuters, τότε η χώρα μας περνάει σε ξένα χέρια, 70 χρόνια μετά την γερμανική κατοχή και 190 χρόνια μετά την επανάσταση κατά του Τουρκικού ζυγού.

Σύμφωνα πάντα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο, το ευρωπαικό σχέδιο είναι να αφαιρεθούτν αρμοδιότητες από την ελληνική κυβέρνηση και να δοθούν στην ομάδα δράσης ''Task Fource'' υπό την ηγεσία του Horst Reichenbach.

Με το εκβιαστικό δίλημμα '' ή θα γίνει αυτό, ή δεν θα λάβουν άλλα χρήματα'' ευρωπαίος αξιωματούχος εκμυστηρεύεται ανώνυμα στο Reuters, πως μεθοδεύονται οι εξελίξεις ώστε να αναλάβει η ομάδα δράσης κρίσιμες λειτουργίες του κράτους, με πρώτη τις αποκρατικοποιήσεις.

Ένδειξη του τι ετοιμάζεται είναι οι λέξεις που επιλέγει να διαρρεύσει στο Reuters ευρωπαική πηγή :'' Το μέγεθος της παρέμβασης θα είναι άνευ προηγουμένου.Εάν είχαμε ενδείξεις υπεύθυνης διαχείρισης όπως συνέβη στην Ιρλανδία, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αυτό όμως, λείπει στην Ελλάδα.Είναι σαφής η στήριξη για μεγαλύτερη εποπτεία στην Ελλάδα.Θα υπάρξει μεγάλη αντίσταση. Η επίσημη εξουσία δεν θα είναι πλέον στα χέρια τους, οι Έλληνες πρέπει να το δεχθούν αυτό''.

Πως σχεδιάζουν να μας καταλάβουν

Η πρόταση που έχει ως τώρα προκριθεί, και δημοσιεύεται στο Euro2day, είναι να ενισχυθεί με εκατοντάδες ξενόφερτους τεχνοκράτες η ομάδα δράσης της Κομισιόν που βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα.

Μεταξύ των σεναρίων είναι και η δημιουργία ενός μόνιμου σώματος που θα εδρεύει στην Αθήνα και θα συνεχίζει τη δουλειά της τρόικας.

Παγώνει κανείς διαβάζοντας την περιγραφή του ευρωπαίου αξιωματούχου στο Reuters :''Χρειαζόμαστε κάποιον που να μιλάει ελληνικά, αλλά που να μην είναι με την πλευρά των Ελλήνων.Πρέπει να παρουσιαστεί προσεκτικά, ας το ονομάσουμε τεχνική βοήθεια.. ή κάπως αλλιώς. Δεν μπορούμε να τους ποδοπατήσουμε''.

Σύμφωνα με το πρακτορείο οι μόνοι στην Ευρώπη που αντιστέκονται σε αυτό το σχέδιο είναι οι Ιρλανδοί που το χαρακτηρίζουν ''ως μία νέα μορφή αποικιοκρατίας''

ΠΗΓΗ: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=101749&catid=13

ΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Reuters: http://www.reuters.com/article/2011/10/18/us-eu-greece-taskforce-idUSTRE79H1GJ20111018

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ, ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ:

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΑΣ... !